...Με τούτα τα λόγια πήραν το στενό μονοπάτι που είχαν περπατήσει πριν από οχτακόσια πενήντα και βάλε χρόνια και κατέβηκαν στην αμμουδιά. Όπως ήταν τότε, είναι και τώρα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κόκκοι άμμου, όμορφα βότσαλα και όστρακα που ήρθαν κι έφυγαν... Η θάλασσα που έλουζε τα πόδια τους τότε, η ίδια θάλασσα και σήμερα τους περιμένει υπομονετικά τόσους αιώνες. Η δική τους θάλασσα. Ο δικός τους βράχος στέκεται εκεί αγέρωχος, στεφανωμένος με το σύννεφο του μυστηρίου. Μόνο που για τον Νικόλα και την Ευδοκία δεν είναι μυστήριο. Είναι ο βράχος της αλήθειας, η πύλη ενός καλύτερου κόσμου. Όχι πως τούτος δεν είναι απαραίτητος – τουλάχιστον αρκετά ακόμα. Είναι για να ξυπνήσουν εκείνοι που μπορούν, που είναι έτοιμοι να κάνουν το βήμα, και ο βράχος εδώ θα στέκεται πάντα έτοιμος να δεχτεί εκείνους που απαλλάχτηκαν από τα δεσμά.