Η παρούσα έρευνα επιχειρεί να αναδείξει τους τρόπους με τους οποίους οι ιδέες περί ήθους εγκιβωτίζονται στην τέχνη και την αρχιτεκτονική της Ρώμης κατά την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο. Εξετάζει, δηλαδή, τον τρόπο με τον οποίο η ηθική αποτέλεσε ένα ευρύ υπόβαθρο για τη ρωμαϊκή τέχνη και αρχιτεκτονική, διαμορφώνοντας αισθητικούς οδοδείκτες και σχεδιαστικά πρότυπα. Παράλληλα, επιδιώκει να διατυπώσει ερμηνείες τόσο για τους λόγους που οδήγησαν στη σύνδεση αυτή όσο και για τα αποτελέσματά της. Η μελέτη και ο εντοπισμός των μεταγραφών της ηθικής στην τέχνη και την αρχιτεκτονική της πρώιμης αυτοκρατορικής περιόδου επιχειρείται μέσω της ανάλυσης των αποτυπώσεων αυτής της σχέσης στα υλικά τεκμήρια και στις πηγές της λατινικής γραμματείας. Με τον τρόπο αυτό επανεξετάζονται οι σχέσεις ήθους και τέχνης στη ρωμαϊκή αρχαιότητα, μέσα από τη συστηματική συνεξέταση γραπτών και υλικών τεκμηρίων, τα οποία ανανοηματοδοτούνται υπό το πρίσμα της νέας θεωρητικής σχέσης στην οποία πλέον εντάσσονται. 

Εν ολίγοις, η έρευνα προτείνει μια νέα μεθοδολογική προσέγγιση της ρωμαϊκής τέχνης και αρχιτεκτονικής, η οποία δεν προτυποποιεί ερμηνευτικά σχήματα αποκλειστικά από τη σφαίρα του κοινωνικοϊστορικού πλαισίου, αλλά εφιστά την προσοχή στον άξονα ήθους και τέχνης.