Ἡ μελέτη αὐτὴ ἀνιχνεύει κειμενικὰ στοιχεῖα στὶς Ἱστορίες τοῦ Θουκυδίδη, τὰ ὁποῖα ὁδηγοῦν στὴν ἀνάδυση μιᾶς ἄλλης προβληματικῆς ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἀνάγνωση τοῦ γίγνεσθαι τὸ ὁποῖο ἀφηγεῖται τὸ ἔργο του· πιὸ διακριβωμένα: ἡ μελέτη αὐτὴ ἑστιάζει τὴν προσοχή της στὸ γίγνεσθαι ὅταν αὐτὸ ἐκφεύγει, ἢ καὶ διαφεύγει, τῆς ἀναγωγῆς του στὸ καθολικό, στὴν ἀναπαράσταση, στὸ πλαίσιο τῆς ψευδοδιαλεκτικῆς καθολικοῦ — συγκεκριμένου· πρόκειται γιὰ τὸ γίγνεσθαι–πόλεμος, γιὰ τὸ γίγνεσθαι–πόλεμος μὲ προνομιοῦχες ἀναφορὲς του τὸν λόγο καὶ τὴν βία, τὸ ὁποῖο ἀφήνει, πράγματι, τὴν δυνατότητα νὰ ἀναγνωσθεῖ ριζικὰ διαφορετικὰ καί, ἑπομένως, νὰ ἀποκατασταθεῖ ὡς συνεχὲς τοῦ γίγνεσθαι, ὡς γίγνεσθαι–continuum. Ἡ ἀνάγνωση αὐτὴ ἐπιχειρεῖται στὸ πλαίσιο μιᾶς ἄλλης, καινοφανοῦς, διαλεκτικῆς, πέρα ἀπὸ τὴν ψευδοδιαλεκτικὴ καθολικοῦ — συγκεκριμένου καὶ τὶς ἐκφάνσεις της (πλατωνική, ἐγελιανή, μαρξι[στι]κή): στὸ πλαίσιο τῆς ἀνακλαστικῆς διαλεκτικῆς, ἡ ὁποία λαμβάνει, μέσα στὶς Ἱστορίες, τὴν μορφὴ τῆς ἀνακλαστικῆς διαλεκτικῆς τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας, τῆς ἀνακλαστικῆς διαλεκτικῆς ὄχι τῶν ἀναπαραστάσεων ἀλλὰ τῶν κρυσταλλώσεων τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας· τὸ γεγονός, ὅμως, τῆς ἐκκάλυψης τῆς διαλεκτικῆς αὐτῆς, ἐπιτρέπει, μὲ τὴν σειρά του, τὴν ἐπαναπόδοση τῆς ὑλικότητας, τῆς βαρύτητας, τοῦ βάθους καὶ τῆς σωματικότητας τῆς πρόσληψης τοῦ γίγνεσθαι ἐκ μέρους τοῦ ὑποκειμένου. 

Ἡ ἐπαναπόδοση αὐτή, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται ἀπὸ τὴν ἀνακλαστικὴ διαλεκτικὴ τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας, φαίνεται νὰ προσφέρει τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἄρα: καὶ τὴν ἱστορικὴ δυνατότητα, τῆς ἄρνησης ἀναγωγῆς τῆς πρόσληψης τοῦ κόσμου, ἐκ μέρους τοῦ ὑποκειμένου, στὴν ἐπιφανειακότητα καὶ ἐλαφρότητα τοῦ καθολικοῦ-ἀναπαράστασης, καθώς, ἐπίσης, καὶ τῆς ἄρνησης ὑπαγωγῆς τοῦ ὑποκειμένου στὸ καθολικὸ τὸ ὁποῖο —ὅπως προκύπτει καὶ πάλι ἀπὸ τὶς Ἱστορίες— ἐκμηδενίζει πολλαπλά, κειμενικά, ἀξιολογικά, γνωσιακὰ καὶ ὀντικά, τὸ ὑποκείμενο–συγκεκριμένο· ἀκριβῶς, ὅμως, ἐξαιτίας ὅλων αὐτῶν, ἡ ἀνακλαστικὴ διαλεκτικὴ τοῦ λόγου καὶ τῆς βίας ἔχει τὴν δύναμη καί, συνεπῶς, τὴν δυνατότητα νὰ εἶναι ἕνα παραδειγματικὸ σχῆμα τῆς ἐπίτευξης τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς πράξης τοῦ ὑποκειμένου ὡς ἄμεσης καὶ αὐθόρμητης, μέσα στὸ κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ γίγνεσθαι–πόλεμο, κομψὰ κεκαλυμμένο ἢ ὠμὰ ἀπροκάλυπτο πόλεμο.