H παρούσα μελέτη προσεγγίζει το θέατρο της ελληνικής διασποράς ως έναν ευαίσθητο «παλμογράφο» των κοινωνικών μετασχηματισμών και ένα δυναμικό πεδίο διαπραγμάτευσης της ταυτότητας στον «τρίτο χώρο» μεταξύ πατρίδας και χώρας υποδοχής. Η συγγραφέας εισάγει μια πρωτότυπη τυπολογία, διακρίνοντας τη διασπορική θεατρική πράξη σε Εθνική (με επίκεντρο τη διατήρηση της γλώσσας και της μνήμης), Διεθνή (με στόχο την οργανική ένταξη στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι) και Υβριδική (που κινείται δημιουργικά ανάμεσα στους δύο πόλους). 
Μέσα από την ανάλυση περιπτώσεων –όπως το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού Νέας Υόρκης, το Ελληνογερμανικό Θέατρο της Κολωνίας και η καλλιτεχνική πορεία του Λουκά Σκιπητάρη– αναδεικνύονται καινοτόμες έννοιες όπως τα «θεατρικά εμβάσματα» (theatrical remittances) και η «κυκλοφορία εγκεφάλων» στον πολιτισμό. Το βιβλίο καλύπτει ένα σημαντικό βιβλιογραφικό κενό, αναδεικνύοντας το διασπορικό θέατρο όχι ως μια απλή νοσταλγική καταγραφή του παρελθόντος, αλλά ως ένα βαθιά πολιτικό και αισθητικό εργαλείο για την κατανόηση της ανθεκτικότητας και της ρευστότητας της ταυτότητας στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο.