Αναθεμελίωση της μαρξικής ερμηνείας του κέρδους

Κατά τον Μαρξ πηγή του κέρδους είναι η υπεραξία, το κέρδος είναι θετικό όταν και επειδή η υπεραξία είναι θετική. Ωστόσο, όπως δείχνουμε, δεν είναι δυνατόν να οριστεί έννοια και να υπολογιστεί μέγεθος υπεραξίας. Έτσι λοιπόν δεν μπορεί να γίνει λόγος για υπεραξία, συνεπώς ούτε για υπεραξία ως αιτία του κέρδους. Δείχνουμε επίσης ότι το κέρδος οφείλεται στο ότι μέρος μόνον του συνόλου των μισθωτών εργαζομένων εργάζεται για να παράξει τους πραγματικούς μισθούς που παίρνουν οι εργάτες στο σύνολό τους, ενώ το υπόλοιπο μέρος του εργάζεται για να παράξει το υπερπροϊόν, δηλ. τα πραγματικά κέρδη, που παίρνουν οι καπιταλιστές. Η άμεση και έμμεση εργασία που είναι αναγκαία για την παραγωγή του υπερπροϊόντος είναι η υπερεργασία. Έτσι πηγή του κέρδους είναι η υπερεργασία. Η υπερεργασία μετασχηματίζεται σε κέρδος με την μεσολάβηση των τιμών αγοράς και όχι των αξιών των εμπορευμάτων. Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι για την ερμηνεία του κέρδους, δηλ. της απτής μορφής εμφάνισης της εκμετάλλευσης, δεν είναι αναγκαία η έννοια της υπεραξίας ούτε αυτή της αξίας.