Σήμερα έχουμε περάσει από «τέλος της Ιστορίας» στο «τέλος της βεβαιότητας». Όλα κινούνται στον ρυθμό της ρευστότητας σε μια τροχιά ασταθή σε έναν διαρκή μετεωρισμό μεταξύ συναλλακτικής πολιτικής και συγκρουσιακής πολυμέρειας. Ζούμε στην αποδυνάμωση της «γραμμής» μεταξύ ειρήνης και πολέμου, αξιών και συμφέροντος. Το δημόσιο καλό βρίσκεται σε μειονεκτική θέση έναντι της ατομικής ευημερίας, εμπλουτίζοντας έτσι την ισχύ του ενός, του ισχυρού, του ηγεμόνα. Ποτέ ο κόσμος δεν λησμόνησε τον ηγεμόνα, ο οποίος παρουσιάζεται με διαφορετικές μορφές σύμφωνα με τον χωροχρόνο που του προσφέρεται.
Έχουμε μπει στον «αχαρτογράφητο πλανήτη Γη». Οι γραμμές των συνόρων, οι γραμμές του δομημένου και φυσικού περιβάλλοντος, οι σταθερές γραμμές στον πολιτισμό, αλλά και οι γραμμές φιλοξενίας και επικοινωνίας στον τουρισμό βρίσκονται σε μια συγκεχυμένη κατάσταση που χρήζει ανάλυσης και προσοχής. Η δε μορφή και η φόρμα που χάριζαν το κάλλος, την αρμονία και την αισθητική στον άνθρωπο, αλλά και η αγωγή του μέτρου χάνονται επικίνδυνα μέσα από την αμορφία της Τεχνητής Νοημοσύνης και της μεταμοντέρνας τέχνης της ασυμμετρίας.
Με την είσοδο στην περίοδο της «μεταβλητής γεωμετρίας», ο κατακερματισμός της μεταπολεμικής συνοχής του δυτικού κόσμου, η αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ ισχυρών και μη, η κατάπτωση των αξιών της αλληλεγγύης και της γνησιότητας της πληροφορίας έρχονται για να μας επιβεβαιώσουν τη μελλοντική συνολική αναταραχή που θα διατρέξει η υφήλιος.
Και είναι βέβαιο ότι μέσα από την έρπουσα αστάθεια γεννιούνται φαινόμενα φόβου, απειλών, πολυκρίσεων και υβριδικών εξάρσεων. Έτσι, χρειάζεται μια αθροιστική επανεξέταση του τρόπου με τον οποίο διοικούν οι «μεγάλοι» για να μπορούν να απολαμβάνουν και «οι μικροί». Αλλά και η δική μας ηθική «γραμμή» μπροστά στον κυκεώνα των μεταβλητών που τριγυρίζουν δίπλα μας οφείλει να επαναπροσδιορίσει τη στάση της.
Πρόκειται για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου η «κόκκινη γραμμή» της σωτηρίας του πλανήτη από τις φυσικές καταστροφές αλλά και από το «χέρι» του homo sapiens πρέπει να παρουσιαστεί και να εφαρμοστεί στη διεθνή κοινότητα, όχι με ευχολόγια αλλά με πράξεις και συνειδητές θέσεις και γραμμές σωτηρίας.
Η συνεισφορά αυτού του βιβλίου είναι η επιτέλεση ενός σκοπού με το ανάλογο άνοιγμα ενός δημόσιου διαλόγου προς περίκλειστες γραμμές, μεταξύ μονομέρειας και πολυμέρειας, μεταξύ συνόρου και αποεδαφικοποίησης, μεταξύ ευθείας και καμπύλης γραμμής, με το σκεπτικό ότι οι εκάστοτε «γραμμές» συχνά επικοινωνούν αλλά και μάχονται, συμφιλιώνονται ή αντιτίθενται, ανάλογα με τις ατομικές, συνολικές, γεωπολιτικές και χωρικές εξελίξεις, έχοντας στο επίκεντρο τον «άνθρωπο δημιουργό».
