Η παρούσα έρευνα εστιάζει στο έργο του ζωγράφου Γεωργίου Ροϊλού. Η καλλιτεχνική του παραγωγή συνδέθηκε με τα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα τις δυο τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και τις δυο πρώτες του 20ού αιώνα. Υπήρξε εκτός από διδάσκαλος του Σχολείου των Τεχνών της Αθήνας διακεκριμένο μέλος της ακαδημαϊκής ευρωπαϊκής κοινότητας. Ταυτόχρονα, ανήκε στους κύκλους των διανοουμένων της εποχής του, λογοτέχνες και δημοσιογράφους. Το έργο του ήταν κιβωτός αλλαγών κι επηρέασε τους μαθητές του και κατοπινούς διακεκριμένους ζωγράφους.
Γεννήθηκε στη Στεμνίτσα Αρκαδίας το 1867. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και στην Ecole des Beaux arts στο Παρίσι. Ο Ροϊλός δίδαξε στη Σχολή Τεχνών της Αθήνας. Ζωγράφισε πορτρέτα, ρωπογραφίες, πολεμικές σκηνές και τοπία σε ιμπρεσιονιστικό, μετε-ιμπρεσιονιστικό κι εξπρεσιονιστικό στυλ.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ροϊλός πραγματοποίησε εκθέσεις και έλαβε πολλά βραβεία για το έργο του. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. Τα έργα του συνεχίζουν να εκτίθενται σε μουσεία και γκαλερί σε όλη την Ελλάδα.
Οι πίνακες του Ροϊλού χαρακτηρίζονται από την τολμηρή χρήση του χρώματος και του φωτός, καθώς την προσοχή στη λεπτομέρεια και στον ρεαλισμό. Επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τα έργα των ιμπρεσιονιστών και των μετά-ιμπρεσιονιστών.
Έφυγε από τη ζωή το 1928, ένα χρόνο μετά την αποχώρησή του από τη διδασκαλία στη Σχολή των Τεχνών της Αθήνας. Ο θάνατός του σήμανε το τέλος της καριέρας του ως ζωγράφου και διδασκάλου. Η κληρονομιά του ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα αποτυπώνεται στα έργα του.
