Ξάνοιξε δα όθε ’κε πέρα, πίσω απ’ τα βαρκάκια –
θωρείς ; Είν’ ο Δαρείος. Ετούτονά πάει στην Πάτρα.
Κι από κειά βρίνεις καράβι να πας στην Αμερική,
απ’ ούλοι έχουνε δουλειά. Κι αν πεις για τσι γυναίκες,
βατεύουνται για το γούστο με τσι ντελικανήδες.
Και ο παράς νερό στην Αμερική – ποταμοί
το χρήμα. Ο πρόεδρός τωνε, Ροχφέλε τονε λένε,
γιαμιάς σου βρίνει δουλειά, όντε θα ξεμπαρκάρεις.
Ένα έθνος κατακτητών και κατακτημένων μεταναστών. Ιστορίες αληθινές, μαρτυρημένες και ιστορίες φανταστικές, πλασμένες από τις εμπειρίες και τους πόθους του συγγραφέα και των ηρώων του, αληθινών και φανταστικών. Είναι αλήθεια, ο Ρεθυμνιώτης Ηλίας Σπαντιδάκης ξαναβαφτίστηκε Λούης Τίκας στην Αμερική, ο άνθρωπος που πήγε να παλέψει για να βγάλει λίγο χρήμα πάλεψε τελικά για το δίκιο, έδωσε και τη ζωή του. Η Λουίζα Μόουλ είναι μια φαντασία, μισή Μεξικάνα, μισή Εγγλέζα, ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, την προκοπή και το περιθώριο, κάπως επιζεί σ’ αυτή τη μεγάλη Ήπειρο, μια ιστορία θα βγει από τα χείλια της.
Οι ζωές τους απαρτίζουν της ζωής μου την περιουσία·
μικραίνει ο ρόλος μυ όποτε βλέπω το όλο.
Σήμερα τσέπωσα από κάρβουνο ένα σβώλο.
Αυτά είναι τα στοιχεία μα τα στοιχεία δεν είναι ιστορία.
