H σύνδεση της τραγωδίας «Ίων» του Ευριπίδη, με τον διάλογο «Ίων» του Πλάτωνος, εκ πρώτης όψεως, ξενίζει. Όμως μέσα στο πολυπρισματικό φάσμα μιας αποκωδικοποίησης με όργανο την νοηματική ετυμολογία, αποκαλύπτεται αυτό που χαρακτηρίζει την φιλοσοφική σκέψη των αρχαίων Ελλήνων: η, κατ᾽ εξακολούθηση, ενοποιημένη οντολογική στάση του «όλου» και του «μέρους». Το απόλυτο «όντως όν» του Παρμενίδη που εμπεριέχει και εμπεριέχεται στην ηρακλείτεια διαπίστωση πως «πάντα χωρεί και ουδέν μένει», είναι η φιλοσοφική πρόταση των ποιητών και κατ᾽ επέκταση της πλατωνικής οντολογίας.
Ο ευριπίδειος ήρωας, «Ίων», αναμετράται με την κοσμική ουσία και αποτελεί το κλάσμα αυτής ενώ ο ραψωδός «Ίων» του Πλάτωνος, συνδιαλέγεται απ᾽ ευθείας με τον θεϊκό λόγο του Ομήρου, λειτουργώντας ως ενδιάμεσος, με σκοπό την κατανόηση του κοσμικού δυναμικού. Ο Λόγος, αρμονία του κλάσματος, με αριθμητή τον κοσμικό νου και παρανομαστή την ετυμολογική απεικόνιση της αριθμητικής ιδέας, φανερώνεται στον ένσαρκο κόσμο και αποκωδικοποιεί το κοσμολογικό μυστικό: την κίνηση και την ακινησία, την ροή και την στάση. Ως ιόν και στις δύο περιπτώσεις, περικλείει την δυνατότητα της δημιουργίας της ύλης και την οντολογική υφή ενός νου που παραμένει άρρητος.
