Από το κρυφό σχολειό της ελληνικής γλώσσας κάτω από την «ιταλική σκουριά», μέχρι τη λάμψη του Χόλιγουντ στα σοκάκια της Ρόδου και τη ρωγμή του μεγάλου σεισμού του ’57, το βιβλίο αυτό καταγράφει την πορεία της τελευταίας γενιάς της ξενοκρατίας προς την εθνική ολοκλήρωση.
Καλύπτοντας την κρίσιμη τεσσαρακονταετία 1922-1960, από τον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής έως την ενσωμάτωση και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το έργο ψηλαφεί πώς μια γενιά κατάφερε να σπάσει μια αλυσίδα έξι αιώνων. Ένα έργο για τους ανθρώπους που μετέτρεψαν τα μπαλώματα της φτώχειας σε παράσημα αξιοπρέπειας, αρνούμενοι να λυγίσουν μπροστά στην Ιστορία
Ένα βιβλίο-κιβωτός που ψηλαφεί τις ρίζες μιας γενιάς που αρνήθηκε να λυγίσει, προσφέροντας μια πολύτιμη κατάθεση στην ιστορική μας αυτογνωσία.
– – – – –
Υπάρχουν γενιές που δεν άφησαν πίσω τους προτομές ή χειρόγραφα, αλλά χάραξαν τη μνήμη τους πάνω στον ίδιο τον τόπο. Άνθρωποι που σπούδασαν τη «γεωμετρία του χρέους» πάνω στο γιαπί και το λιομάζεμα, ορίζοντας το ορθό με το αλφάδι της συνείδησης και την αρχοντιά με το μέγεθος της υπομονής τους.
Η «Δωδεκανησιακή Οδύσσεια» υπερβαίνει τα όρια μιας προσωπικής μαρτυρίας. Είναι ένα συλλογικό έπος για τους αφανείς ήρωες του Αιγαίου. Μέσα από τα βιώματα της Μαρίας (της Πρωτομάισσας) και του Γιάννη (του Αετού), ο αναγνώστης μετέχει στην τραχιά πραγματικότητα της ιταλικής και γερμανικής κατοχής, στην αγωνία της ξενιτιάς και στον πυρετό της ανοικοδόμησης που μεταμόρφωσε τα Δωδεκάνησα, οδηγώντας τα από το σκοτάδι της υποδούλωσης στο φως της ελευθερίας.
