Ο Θοδωρής Κ. Κόκκορης, σε μια πρωτότυπη λαογραφική αφήγηση, ξεδιπλώνει τα ήθη και τα έθιμα ενός γάμου στην ύπαιθρο, στην ορεινή Ανατολική Λακωνία, από το 1860 έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Το βιβλίο δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο, αλλά μια ζωντανή λαογραφική τοιχογραφία της αγροτικής –και εν μέρει αστικής– κοινωνίας μιας εποχής που η ύπαιθρος άρχιζε να έρχεται σε επαφή με την πόλη. Πραγματικές ιστορίες της καθημερινότητας συνυφαίνονται με μύθους, θρύλους, δεισιδαιμονίες, παραμύθια, παροιμίες και τη λαϊκή θυμοσοφία μιας ολόκληρης περιοχής.

Χτισμένο σαν θεατρικό έργο, σε δεκαπέντε «Σκηνές» που ανοίγουν με την Οικογένεια και κλείνουν με την Αυλαία, το αφήγημα ξετυλίγει προξενιά, αρραβώνες, προικιά, τον έλεγχο της αγνότητας της νύφης, το κρασί και το μέλι του γάμου, αλλά και πιο σκοτεινές όψεις της παράδοσης, όπως η ενδοοικογενειακή βία και οι βαθιά ριζωμένες ανισότητες ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Παράλληλα, ο συγγραφέας συνδέει τα σύγχρονα έθιμα με τις γαμήλιες παραδόσεις της αρχαίας Αθήνας και της Σπάρτης, κλείνοντας με μια συμβολική αναφορά στην Ιφιγένεια.

Μια τρυφερή αλλά και ειλικρινής ματιά σε έναν κόσμο που χάνεται, γραμμένη με σεβασμό στη μνήμη και νηφάλια ματιά στις σκιές της παράδοσης —μια αφήγηση που θα συγκινήσει όσους θυμούνται και θα εκπλήξει όσους ανακαλύπτουν για πρώτη φορά αυτόν τον κόσμο.