Οι μεγάλες ιστορικές κρίσεις δεν ανατρέπουν απλώς την κοινωνική κανονικότητα, αλλά αποκαλύπτουν τις βαθύτερες δομές που τη συγκροτούν. Υπό αυτή την έννοια, η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο-σοκ, υπερβαίνοντας τα όρια μιας υγειονομικής κρίσης και επηρεάζοντας βαθιά την κοινωνία και την εκπαίδευση. Η αιφνίδια αναστολή της διά ζώσης διδασκαλίας και η μετάβαση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση ανέδειξαν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενίσχυσαν υφιστάμενες εκπαιδευτικές ανισότητες, δοκιμάζοντας τα όρια της κοινωνικής και εκπαιδευτικής ανθεκτικότητας.
Η παρούσα μονογραφία προσεγγίζει την πανδημία ως καταλύτη κοινωνικών και εκπαιδευτικών μετασχηματισμών, αναδεικνύοντας τη διαλεκτική σχέση κοινωνίας και εκπαίδευσης. Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες και στις πολλαπλές μορφές αποκλεισμού που αντιμετώπισαν, με το ψηφιακό χάσμα, τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και την περιορισμένη θεσμική υποστήριξη να συνθέτουν ένα ευρύτερο ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Παράλληλα, εξετάζονται κριτικά ο ψηφιακός μετασχηματισμός της εκπαίδευσης, οι ψηφιακές δεξιότητες των εκπαιδευτικών, οι δυνατότητες της εξ αποστάσεως διδασκαλίας και οι εκπαιδευτικές πολιτικές σε συνθήκες ακραίας αβεβαιότητας. Μέσα από τη σύνθεση θεωρίας και εμπειρικής έρευνας, αναδεικνύεται η πανδημία ως κοινωνικό φαινόμενο-σοκ και ως επιταχυντής μετασχηματισμών, που επαναπροσδιόρισε τον ρόλο του σχολείου, των εκπαιδευτικών και της εκπαιδευτικής πολιτικής.