Όταν ξέσπασε η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη το 2010, όλοι τα 'βαλαν με τους Έλληνες. Ήμασταν ο «αδύναμος κρίκος» (Guardian), το «μαύρο πρόβατο» (New York Times), ο «άσωτος συγγενής» (Die Welt). Δεν μας έβριζαν πάντα με το γάντι· μας έλεγαν τεμπέληδες, ανίκανους, διεφθαρμένους. Η Ελλάδα, εκείνα τα χρόνια, ήταν το παράδειγμα προς αποφυγήν.
Μια εικοσαετία αργότερα η κρίση στον πλανήτη ακόμα σοβεί, ο δυτικός κόσμος καταρρέει, κι όμως στη χώρα μας συντελείται ένα θαύμα. Δεν πρόκειται για θαύμα οικονομικό... Το επίτευγμα των νεοελλήνων (όπως κάποτε και των αρχαίων προγόνων τους) είναι ένα θαυμαστό, καινούριο Πολίτευμα. Χάρη σε τούτο το Πολίτευμα έχει οικοδομηθεί μια κοινωνία αταξική, βιώσιμη, ευτυχισμένη. Καινοτόμοι θεσμοί έχουν πατάξει το έγκλημα και τη διαφθορά· πονηρά τεχνάσματα έχουν εξαφανίσει το δημόσιο χρέος... Οι Έλληνες έχουν πλάσει μια Ουτοπία και τα μάτια όλης της Γης είναι στραμμένα πάνω τους. Ορδές τουριστών συρρέουν για να θαυμάσουν τη νεοσύστατη πολιτεία μας· ερευνητές κι εμπειρογνώμονες για να τη μελετήσουν εξονυχιστικά· μυριάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εγκαταλείπουν τις μίζερες ζωές τους κι εγκαθίστανται στη χώρα μας.
Μήπως όμως τούτη η παραδείσια πολιτεία υπηρετεί έναν διαβολικό σκοπό; Ποιος ιδιοφυής νους τη σχεδίασε και γιατί δεν εμφανίζεται ποτέ δημοσίως; Ποια συνωμοσία εξυφαίνεται στην πλάτη των Ελλήνων; Μήπως τούτος ο Παράδεισος είναι μια Κόλαση μεταμφιεσμένη;