Η ευκλείδεια διαίρεση εκτός του μαθηματικού κανόνα είναι κι ο καθρέφτης των κοινωνιών. Οι μειονότητες. Δημιούργημα πολέμων. Άκαρπη κάθε προσπάθεια να αμφισβητηθεί ως μαθηματικός όρος. Αν είναι η Γη ο διαιρετέος (Δ), ο διαιρέτης (δ) τα κράτη με τα σύνορα και το πηλίκο (π) η πλειοψηφία… τότε το υπόλοιπο (υ) είναι ο ήρωάς μου, ο Αινείας (της σύγχρονης Ιστορίας). Αποδέχεται τον κανόνα (και πώς αλλιώς!), υπολείπεται της πλειοψηφίας, συγχρόνως διαφοροποιείται απ' αυτήν, εθνική καταγωγή, γλώσσα…
Μέσω του τμήματος της Προσαρμογής απέναντι σε μια αόρατη δύναμη, ως μειονοτικός, προσπαθεί να χωρέσει σε μια πατρίδα φορώντας τα δικά του προσωπεία, νοώντας πως οι μειονότητες είναι η πνοή των κρατών. Μέσα απ' τη δομή του κράτους δίνει τη μάχη αποδοχής ενός μειονοτικού, ενάντια στην τάση μιας απόλυτης αφομοίωσης. Δεν απαρνιέται την καταγωγή, δε θεωρεί τον εαυτό του «περίσσευμα». Για κείνον, δεν είναι οι διαφορετικές γλώσσες, αλλά οι φιλίες που ενώνουν. Δε φταίω εγώ που: I belong to an ethnic minority! - Είμαι Μειονοτικός! - Ume jam minoritar! Βαθιά, υπόκωφη, συνεχής αισθηματική ταλαιπωρία, μειονοτήτων!
Φορτίο θλίψης ο Αινείας, λάτρης της ποίησης και πιστός της γενέτειράς του, της μαργαριταρένιας πόλης, επιλέγει την Προσαρμογή. Περιφέρεται ως «ο ουδέτερος ρήτορας» του «Ροδιακού ύφους»: ισορροπία, ευπρέπεια σε καθορισμένα όρια, καθαρότητα. Έως ότου εμφανίζεται η ηρωίδα του, η Ελπίδα. Το παρά τρίχα ατύχημα στο Ιόνιο Πέλαγος είναι η μοίρα να βρουν τ' αραξοβόλι τον έρωτά τους. Η Μούσα της έμπνευσης, της περηφάνειας. Το φιλί της μετατρέπεται σε ασπίδα που απωθεί κάθε δηλητηριώδες βέλος που πέφτει στην αγνή περηφάνεια του.
