Ο θάνατος και το ιερό, δύο περιοχές που η κοινή λογική θεωρεί τις πιο απομακρυσμένες από τη λογική της πλατφόρμας, υπόκεινται στους ίδιους μηχανισμούς διαμεσολάβησης, δεδομενοποίησης, συνεχούς μετρησιμότητας και εμπορευματοποίησης με κάθε άλλη όψη της κοινωνικής ζωής. Εφόσον το «ψηφιακό» εκτείνεται ακόμη και σε αυτό το κατεξοχήν οριακό πεδίο της ανθρώπινης εμπειρίας, δεν μπορεί πλέον να νοηθεί ως μια διακριτή σφαίρα που συνυπάρχει παράλληλα με την κοινωνία…

Επομένως, η Κοινωνιολογία του Διαδικτύου αποτελεί μια αναγκαία επαναθεμελίωση της κοινωνιολογικής σκέψης σε μια εποχή κατά την οποία οι ψηφιακοί πόροι και οι ψηφιακές υποδομές λειτουργούν ως συγκροτητικοί όροι της κοινωνικής πραγματικότητας.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά το ποιο «ψηφιακό παρόν» επιλέγεται, επιβάλλεται ή αμφισβητείται κάθε φορά και πώς. Όχι ως ζήτημα τεχνολογικής αναγκαιότητας αλλά ως, κατ' ουσίαν, ζήτημα συλλογικής επιλογής και κοινωνικής δικαιοσύνης.