Η άμβλωση αποτελεί ένα από τα πλέον σύνθετα και διχαστικά ζητήματα της σύγχρονης Βιοηθικής. Από την ευρεία αποδοχή έως την απόλυτη απαγόρευση, οι κυρίαρχες προσεγγίσεις επιχειρούν να θεμελιώσουν το ηθικώς πρακτέο, εκκινώντας από το οντολογικό ερώτημα περί της φύσεως του εμβρύου, για να καταλήξουν σε κάποια μορφή αυτονομίας –ανθρώπινης ή θεϊκής– ως το τελικό κριτήριο.

Στο ανά χείρας σύγγραμμα ανατρέπεται η συλλογιστική αυτής της μετάβασης. Αντλώντας από τη φιλοσοφία του Emmanuel Levinas, υποστηρίζεται ότι η ηθική προδιάθεση οφείλει να προηγείται της οντολογικής διερεύνησης. Παράλληλα, τεκμηριώνεται ότι η κανονιστικότητα δεν επιβάλλεται έξωθεν, αλλά αναδύεται εντός της ανθρώπινης συνύπαρξης ως όρος δυνατότητάς της – προσδιορίζοντας, έτσι, και τον ρόλο της ηθικής.

Υπό αυτό το πρίσμα, η αρχέγονη συνύπαρξη κυοφορούσας και εμβρύου αναλύεται ως η ριζικά ασύμμετρη σχέση μεταξύ των ηθικών κατηγοριών Δυνατού και Αδυνάμου. Η ευαλωτότητα του δεύτερου δεν αποτελεί απλώς ένα περιγραφικό χαρακτηριστικό, αλλά συγκροτεί τη βάση μιας δεσμευτικής ηθικής αξίωσης, από την οποία απορρέει το πρακτέο.

Με την ένταξη της ανωτέρω ανάλυσης στο θεωρητικό πλαίσιο της Ηθικής του Περιορισμού –ως δεύτερης εφαρμογής μετά τη διερεύνηση της σχέσης ανθρώπου-ζώου (2024)– προτείνεται μια εναλλακτική θεμελίωση της βιοηθικής κρίσης. Συνακόλουθα, η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να προσφέρει ένα στέρεο έρεισμα για μια συνεκτική και θεωρητικά τεκμηριωμένη αντιμετώπιση των σύγχρονων βιοηθικών διλημμάτων.