Το ταξίδι της ζωής μας, με τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τα μισοτελειωμένα σχέδια, φορτωμένα σε ένα βαρκάκι αμολημένο σε άγνωστες θάλασσες. Με μοναδικό κουπί το κουράγιο, αρμενίζουμε όπου μας πάει η ζωή…

Ο Αυγερινός γεννήθηκε μέσα στη φτώχια και την απαξίωση. Κανένας δε χαιρόταν, ούτε περίμενε τον ερχομό του. Θα έπαιρνε τον κατήφορο ή θα κατάφερνε ν’ ανεβεί τις ανηφόρες που θα συναντούσε στον δρόμο του; Ο δρόμος του στενός, γεμάτος περιπέτεια. Κάθε βήμα γίνεται με επιμονή, δοκιμάζοντας τη θέληση και τη δύναμη της ψυχής. Οι ανηφόρες που ανέβηκε αποτελούν, πέρα για πέρα, αληθινές ιστορίες. Κάθε ανηφόρα και μια εμπειρία, ένα μάθημα ζωής. Κάθε γνωριμία, κάθε πόνος, κάθε δάκρυ γίνονται πολύτιμα εφόδια στη φαρέτρα των αγώνων του. Έζησε το θαύμα την ώρα που έφτασε στο χείλος του θανάτου. Η ζωή δεν ξεχωρίζει κανένα. Ούτε έχει υποχρέωση να δώσει στον άνθρωπο πράγματα που προσδοκά...

Όταν ο ήλιος έγερνε προς τη δύση και το σκοτάδι ανέμενε να σκεπάσει το χωριό, ο Αυγερινός έκανε τον απολογισμό της ζωής του. Κατάφερε να κερδίσει το όνειρο; Νοσταλγικά ψιθύρισε:

«Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, για τις ανηφόρες της ζωής μου».